¿Por qué Feijoo ha mejorado su mayoría en Galicia?

DENDE O SEIXO, por louriÑa on

El Partido Popular ha logrado aumentar su mayoría absoluta en Galicia y lo ha conseguido con menos votos que en los últimos comicios, tanto en número como en porcentaje. ¿Como es posible? La respuesta la tenemos en la famosa regla d´hont. Este método representa una forma de asignar escaños a las diferentes alternativas de una forma proporcional pero ponderada hacia la lista más votada, es por ello que se dice que favorece el bipartidismo en caso de que exista una segunda fuerza muy destacada.

Así pues, en ausencia de una segunda alternativa potente para estas elecciones gallegas 2012 - debido al descalabro del PSOE - y teniendo en cuenta la mayor división de los votos partidarios de un cambio, el resultado de aplicar la regla d´hont en cada una de las cuatro provincias gallegas le confiere a la lista encabezada por Núñez Feijoo un resultado inmerecido si atendemos a la estricta proporción de votos.

Dicho de otro modo, a pesar de la caída del Partido Popular, el descalabro del PSOE fue tal que el citado efecto de ponderación de la regla d´hont ha sido más importante en el reparto de escaños que los votos de AGE y BNG.

La regla d´hont es un buen sistema si lo que se pretende es dar estabilidad a los gobiernos, además resulta un método muy proporcional, pero puede comportarse - a mi juicio - de forma muy injusta en ocasiones como esta y pervertir así el espíritu de que se vea reflejada en su justa medida el voto expreso del pueblo, el cual en Galicia resulta mayoritariamente opuesto al gobierno de Núñez Feijoo y por más que el reparto de escaños nos haga pensar lo contrario.

Eleccións galegas 2012 - Resultados

Gráfico 1* (click para agrandar)

O PP volveu gañar unhas eleccións en Galicia e o fixo ampliando a maioría absoluta obtida hai catro anos, demostrando a súa robustez no país. A candidatura de Alberto Núñez Feijoo acadou o 45,72% dos votos, cunha participación que ascendeu ó 63,80% do censo; un dato similar ó de 2009 e iso que ás cinco da tarde a mesma estaba sendo moito menor.

A coalición galeguista de ANOVA, Izquierda Unida e máis EQUO; liderada por X. M. Beiras baixo o nome de Alternativa Galega de Esquerdas (AGE), foi a outra gañadora nestas eleccións galegas 2012 ó entrar no parlamento con 9 escanos. Pola súa banda o BNG pasa de 12 a 7 representantes e o PSOE de 25 a 18.

Ningunha outra formación se achegou ó 5% dos votos requeridos para poderes entrar na cámara, UPyD quedou por debaixo do 2%.

En votos, os partidos tradicionais - PP, PSOE e BNG - baixan o seu apoio. O Partido Popular incrementa a súa representación de 39 a 41 escanos, e isto a pesares de obter menos votos, tanto en número coma en porcentaxe.

Resultados na Louriña

Gráfico 2* (click para agrandar)

Na nosa comarca o PP replica a victoria alcanzada no global de Galicia. Pero no Porriño o triunfo da formación conservadora foi aplastante, namentres que en Mos obtivo unha destacable maioría relativa. Un patrón que se repite comicio tras comicio, pois en Mos o resultado sempre foi máis escorado á esquerda.

Gráfico 3* (click para agrandar)

*Os gráficos pertencen ó diario El País, a través do seu widget para compartir públicamente.

Cambio de ciclo na esquerda do Porriño: a hora do PSOE?

POR LOURANVAL

A marcha de Raúl Francés e de Quico Paz Antón do BNG do Porriño representa sen dúbida a fin dun ciclo político na esquerda porriñesa, logo dunha dilatada carreira política local que comeza nos anos 80 cando ambos militaban no socialismo porriñés e dar o salto a principios dos 90 ó daquela expansivo BNG. Pasaron máis de 20 anos e tras o período de goberno local, a retirada de Francés e de Paz Antón abren un cisma no nacionalismo local.

As recentes declaracións de Francés nas que afirmaba que marchaba a loitar dende a rúa dado que no BNG local non o deixaron seguir como independente, non fan máis que acentuar a mala relación na que remataron os antiguos aliados e agora competidores Raúl Francés e Pedro Pereira, actual responsable comarcal do BNG e antigua man dereita municipal de Francés.

Liortas que poden supoñer unha importante sangría de simpatizantes do BNG cara novas alternativas de esquerda no Porriño, como a futura forza nacionalista emerxente Mais Galiza, Esquerda Unida ou mesmo o PSOE Porriñés.

E qué está a pasar precisamente no PSOE Porriñés. Silenciosamente, a nova Voceira, Eva García de la Torre, parece estargañando prestixio local, inda que paseniñamente. A excisión no BNG pode ser a súa gran oportunidade de dar o "sorpasso" ó nacionalismo e situar ó PSOE local como unha alternativa máis estable, feito que o traballo do anterior candidato Iván Vaqueiro conseguiu tras anos de traballo na pacificación e estabilización dun PSOE que nos anos 90 estivo máis que desaparecido e que dende o 2003 gañou credibilidade inda que a longa sombra de Francés truncou o seu avance e a crise do socialismo español tirou o traste o seu importante avance do ano 2007.

Eva García, a primeira muller Voceira dun Grupo Municipal na historia do Porriño, ¿pode convertirse na alternativa a Nelson Santos? É pronto para dicilo. O PSOE necesita imperiosamente recuperar o seu peso no mundo social, cultural e asociativo porriñés. Os seus marxes de apoio electoral teñen importantes fluctuacións entre as eleccións xerais, autonómicas e locais, o cal amosan a súa falta de anclaxe social en detrimento da otra gran forza da esquerda local, o BNG. A marcha de Francés non obstante, abre unha nova vía que o PSOE pode tratar de aproveitar.

Por moito que Pedro Pereira trate de ocultalo na prensa, non ten nin o apoio social nin a mesma forza agora que cando gobernaba, e menos inda agora que Francés (un importante capital social do BNG) marchou, xunto con outros moitos simpatizantes.

Pode ser a hora do PSOE, sempre e cando asuma dunha vez a determinación de construir un proxecto maioritario para os porriñeses e pragmático na conquista de apoios sociais. Se non o fai, a crecente atomización da esquerda local pode supoñer que en 2015, ademáis do PSOE e do BNG, se colen novas forzas como Máis Galiza ou Esquerda Unida, o que faría sen dúbida máis doada a renovación da victoria de Nelson Santos,

Elecciones generales 2011 no Porriño e Mos

Alta participación nos concellos da Louriña, preto dun 76% do censo electoral e case cinco puntos por riba do total nacional. Aínda así foi lixeiramente inferior á de fai catro anos, cando no Porriño e Mos se rozou o 80%.

Os veciños do Porriño calcaron os resultados da última convocatoria municipal do ano 2011, na que o PP superou con suficiencia a metade dos sufraxios válidos, pero cos papeis cambiados entre PSOE e BNG; coma resulta dun comportamento habitual nos votantes. O PSOE de Mos mantén mellor o tipo que os socialistas do Porriño, aínda así, o PP obtén a metade dos votos. O peso dos nacionalistas segue a ser maior no Porriño.


Mariano Rajoy gana las elecciones generales 2011

El PP recupera su mayoría social en Galicia

O PP recupera a súa maioría social en Galicia

Mariano Rajoy arrasa nunha convocatoria electoral que evidencia a debilidade social da esquerda en Galicia.

Xa se completou un novo ciclo de convocatorias electorais comprendido entre as xerais de 2008 e as de 2011 (autonómicas, europeas e municipais de por medio) nas que, máis aló do evidente desgaste socialista no goberno español, se ven mostrando en Galicia unha recuperación da maioría social do PP, ameazada coa chegada do século XXI pola estratéxica alianza entre BNG e PSOE.

As eleccións municipais soen tomarse coma un termómetro do goberno español por ser as últimas antes das xerais (click para agrandar).

Efectivamente, con socialistas e nacionalistas gobernando en Galicia, tras desbancar dun xeito histórico ó PP da Xunta nas eleccións do ano 2005, e despois de afianzar un novo mapa municipal nas de 2007 que xa tiña raíces botadas catro anos antes; podemos dicir que a crise experimentada polos populares galegos xa foi superada nas dúas convocatorias do ano 2011.

O Partido Popular de Galicia pasou nestas "elecciones generales 2011" da metade dos votos no 80% dos concellos. O PSOE cede un deputado na provincia de Pontevedra, namentres que o BNG mantén o acadado na anterior convocatoria. En toda Galicia son catro os deputados socialistas perdidos en favor do PP. O BNG mantén o tipo.

Mariano Rajoy gana la elecciones generales 2011

Nelson Santos e Nidia Arévalo gobernarán na Louriña, batacazo do PSOE no Porriño e do BNG en Mos

O PP volve obter nos concellos do Porriño e Mos senda maiorías absolutas. Así pois, tanto Nelson Santos coma Nidia Arévalo repetirán coma alcaldes tras refrendar nestas eleccións municipais de 2011, e cunha participación elevada, os seus mandatos nos concellos do Val da Louriña, os cales deron lugar tras respectivas mocións de censura.

Análise do resultado electoral no concello do Porriño.
A participación no Porriño foi case cinco puntos superior á de fai catro anos pero inferior a de 2003. Confírmase que esta maior participación favorece á dereita, aunque tamén se pode observar un certo cambio estructural a favor dos grupos da esquerda, esencialmente ó BNG, que impide que esta movilización electoral lle dea ó PP as maiorías aplastantes da época de Xosé Manuel Barros.

O PP de Nelson Santos acadou o 57,13% dos sufraxios, o que supón un avance de 4,68 puntos respecto ó resultado dos grupos de centro dereita nos comicios anteriores. Os concelleiros acadados ascenden a dez, tal e como especulábamos nunha das tres hipótesis exploradas nun artículo recente, aínda que moi preto de acadar a undécima acta.

Batacazo socialista. O PSOE cae 4,72 puntos, acadando o 10,91% dos votos válidos emitidos. O tirón do seu candidato queda moi en cuestión ó non saber ou non poder reter votos ante a evidente situación de desgaste das siglas do PSOE na situación actual da política estatal. Os números son escandalosos, catro anos despois a lista encabezada por Iván Vaqueiro pasa de 1.629 a 1.156 apoios.

No BNG poderán dicir que mantiveron o tipo, ainda que estiveron moi preto de perder o quinto concelleiro. O certo é que a candidatura encabezada polo ex alcalde Raúl Francés retrocede 1,68 puntos quedando no 26,31%. Polo tanto a perda de votos en termos absolutos tamén afectou, aínda que en moita menor cuantía, ó BNG.

En resumen, victoria aplastante do PP de Nelson Santos, quen convence ó seu electorado de base a pesares das noticias sobre presuntas irregularidades en contratos municipais aparecidas a semana pasada. O PP é unha máquina de facer votos no Porriño e somentes o BNG semella, en termos de eleccións municipais, ter capacidade para afrontar o reto de romper esa superioridade. No PSOE teñen moitas contas que facer, pois hai moito votiño de xerais e autonómicas que se lles está a escapar, e non somentes ó BNG.

Análise do resultado electoral no concello de Mos.
Elevada participación en Mos, aínda que lixeiramente inferior á de fai catro anos ó baixar pouco máis dun punto. Posiblemente o caso de Mos estea máis normalizado no tocante á quen beneficia os movementos na participación, xa que a tónica xeral nos leva case sempre a pensar que a movilización favorece ós partidos de esquerda e viceversa.

O certo é que a pesares do xeito tan poco ortodoxo no que Nidia Arévalo accedeu e se mantivo no poder, cunha moción de censura apoiada por un tránfuga do PSOE e tras deixar de pertencer "de facto" ó PP por renuncia de conveniencia, o pobo de Mos refrendou a súa xestión na alcaldía. O resultado acadado foi 11,08 puntos superior que nas útimas eleccións quedando no 55,49%, suficiente para obter 10 actas de concelleiros.

Compre dicir que nestes comicios a desaparición de calqueira tipo de grupo independente fortaleceu a concentración do voto no PP de Nidia Arévalo, pero isto non explica por si mesmo a maioría absoluta. O PSOE, encabezado pola ex alcaldesa María Jesús Escudero, caeu 2,96 puntos quedando no 27,41%; pola súa banda o renovado BNG baixou 4,52 puntos quedando no 15,02% dos votos válidos emitidos.

A eiva dos grupos de esquerda resulta moi similar tanto no concello de Mos coma no de Porriño, aínda que en Mos sempre moito máis preto de gobernar que no concello da parte baixa do Val da Louriña.

Análise de posibles comportamentos electorais no Porriño

Decidín facer unha pequena análise xogando cos resultados electorais das municipais anteriores no Porriño, establecendo tres hipótesis sobre o comportamento dos apoios que obtivera Nelson Santos e aplicando a Regra D´Hont a estes.

A tese da unificación entre PP, CxP e IdeP.

A primeira conxetura consiste en supoñer que o resultado electoral para o PP será a suma dos resultados electorais que tiveron as denominadas tres forzas conservadoras ou de centro-dereita por separado. Este é o sentir xeral. É certo que ó dividir o voto de dereitas, o reparto de escanos foi menor do que sería para un PP unido, pero tamén é certo que con máis alternativas para os votantes conservadores que nunca no Porriño, a porcentaxe de votos para os partidos de esquerdas nunca estivo tan preto da dereita coma nas municipais de 2007.

De feito, se aplicamos a Regra D´Hont neste escenario o reparto de concelleiros quedaría da seguinte forma: PP (10), BNG (5) e PSOE (2). Convén apuntar que o último concelleiro en asinar o levaría o PP por moi pouco en detrimento do PSOE. Son datos moi alonxados daquelas maiorías aplastantes de Xosé Manuel Barros, con 12 concelleiros en varias lexislaturas.

Posible descontento nos votantes de Nelson Santos.

A segunda hipótese basease nunha desmovilización do electorado de CxP. O PP unido somentes lle computei a metade dos votos que obtivo tal formación fai catro anos. Namentres, a terceira hipótese ven de supoñer que a metade deses apoios que lle quito a CxP vaian a parar en partes iguais entre BNG e PSOE.

Estas hipóteses son moi reduccionistas pero teñen dúas argumentacións. A primeira delas é un posible desgaste de Nelson Santos fronte o movemento que suscitou fai catro anos, tras determinadas desavenencias internas (caso Mari Palacín) e máis os últimos acontecementos comentados neste blog a raiz da información de El País. A segunda argumentación basease nunha interpretación do perfil ideolóxico de moitos dos votantes de CxP, menos sesgado á dereita e máis sensible a cambios de papeleta.

O PSOE recuperaría aquel concelleiro fronte o PP na segunda conxetura e xa coa terceira, a maiores, o BNG gañaría un sexto facendo caer o PP ós oito concelleiros.

Así pois se temos en conta a concurrencia dun PP unido, un posible desencanto de moitos dos que apoiaron nas pasadas municipais a CxP e unha participación similar á de fai catro anos; entendo que o resultado electoral debería andar nunha maioría absoluta moi xustiña para o PP. A partir de ahí calqueira esperanza para a esquerda vería dada por un vuelco electoral propiciado polos últimos escándalos.

Raúl Francés presenta unha denuncia contra o alcalde do Porriño por ameazas a un membro da candidatura do BNG

Segundo informa a páxina web do BNG, presentouse unha denuncia contra Nelson Santos por ameazas a un membro da candidatura nacionalista polo Porriño


Acceder a noticia no portal do BNG

Madrugada do mércores 18 de Maio, o diario El País se fai eco na impresa dos incidentes e a posterior denuncia.

Rómpese a dereita no Porriño, fortalécense PSOE e BNG

Os acontecementos dos últimos días na política do Porriño, que están a causar un importante debate no seo da sociedade, abren outro importante debate na dereita local a raiz da perda da maioría no goberno local de Nelson Santos; tras a dimisión da súa concelleira e número 3 Maria del Carmen López Palacín.

A batalla polas listas está a deixar polo camiño víctimas do que, nun principio, se agardaba que fose un paseo triunfal de Nelson Santos, para convertirse nun "calvario" político tanto para el como para os asinantes da moción de Censura, Marcelino Coto e Manuel Carrera. Segundo a lista "oficiosa" que días atrás se filtraba no Atlántico Diario, quedarían relegados ó 8º e 6º posto respectivamente, mentres José Manuel Jacobo (CxP) e Alejandro Martínez (PP) adiantaban a Carrera e Coto, facéndose cos postos 2º e 3º da candidatura de Santos.

Así as cousas, parece que esta información non sentou nada ben nas filas do ex-candidato do PP Manuel Carrera, que vacilaría en seguir ou non nas listas, así como o propio Marcelino Coto. Aínda que neste caso parece segura a continuídade de Marcelino Coto, a pesares de que se pregonou por activa e por pasiva que no acordo da moción estes dous figurarían como segundo e terceiro da lista do Partido Popular unificada por Nelson Santos.

Non é, por tanto, de extrañar o comentario xeral no Porriño de que os beneficiados desta crise sexan os partidos de esquerda, PSOE e BNG, a quenes esta situación aberta no seo do PP fortalece electoralmente ó producirse fugas electorais dende a dereita cara a esquerda. O BNG acaba de presentar os primeiros integrantes da súa lista nun acto con alta asistencia veciñal que os posiciona na parrilla de saída con forzas para acadar un bo resultado.

Poderíamos dicir que estas eleccións, máis que unha loita entre PP, PSOE e BNG, se convertisen xa máis nun plebiscito sobre Nelson Santos si, Nelson Santos non. Así parece ó escoitar a moitos veciños do Porriño, tradicionalmente votantes do PP, que ven con preocupación a candidatura de Santos e a tración ó seu electorado e os seus xa ex-líderes Carrera e Gonzalo Ordóñez.

Quitando a prensa Rosa que estes días parece practicar o Faro de Vigo, tratando de relacionar a dimisión da concelleira Palacín co feito de que o seu xenro sexa precisamente Iván Vaqueiro do PSOE; parece que será este partido un dos máis beneficiados ó posicionarse nun plano de centro esquerda qúe podería arrastrar a moito electorado de Ciudadanos por Porriño, Idependientes de Porriño e mesmo votantes do PP non contentos con Santos.

Eleccións Municipais 2011 no Porriño: Dereita ou Esquerda?

Cando faltan pouco máis de dous meses para as eleccións municipais, xa temos polo de agora, ós tres aspirantes á presidir a casa do Concello os vindeiros catro anos.

Por parte da dereita, Nelson Santos, finalmente acadou o seu obxectivo de desplazar a Manuel Carrera do número un da candidatura no Partido Popular e iniciar a tan perseguida por Louzán integración da dereita local formada por PP, IdeP e CxP. Lonxe quedan as proclamas de Nelson nas que afirmaba que os votos de Ciudadanos por Porriño só serían para o propio partido. Finalmente, tales votos foron ó PP...

En todo caso, está por ver como se realiza ó proceso de fusión e qué pasa con Manuel Carrera e con Marcelino Coto, que parece estes días, que loitan por non descabalgar da lista do PP dacordo co compromiso asinado tras a mocion e á vista de que Santos pretende ubicar ó seu número dous, Jose Manuel Jacobo, por diante de Carrera e Coto.

Pola banda da esquerda, atopamos listas renovadas tanto no PSOE coma no BNG. Por un lado, os socialistas encabezados por Iván Vaqueiro, teñen feito unha renovación case completa da súa candidatura, incorporando perfís novos como unha aposta, penso, dirixida á captar voto crítico coa dereita e os ex-independentes trala súa unificación, maior presenza nas parroquias e voto de castigo a Raúl Francés por non chegar a un pacto progresista en 2007. Feito este que parecen corroborar as palabras de Iván Vaqueiro cando afirma que "como alcalde, eu sí garantizo un goberno progresista", seguramente en alusión a que o voto ó BNG non o garantiza ó preferir este último partido un goberno en minoría. Neste senso, parece que o PSOE quere deixar patente que eles sí garantizan unha alternativa progresista fronte ó BNG, que preferiu un goberno en solitario.

O BNG, tras varios escarceos internos entre Raúl Francés e o seu actual portavoz, Pedro Pereira, acadou finalmente unha victoria interna ó conseguir co 56% dos votos da asamblea do BNG, a posibilidade de encabezar novamente ó BNG, co coste da saida da candidatura de Pedro Pereira, ó que algúns consideran un valor electoral en parroquias como Atios ou Budiño. Francés apostou por recuperar a valores seguros como Paz Antón, ou algunha fichaxe deportiva nalgunha parroquia para presentarse novamente á alcaldía, xogando a baza da polarización con Nelson Santos. Unha baza perigosa, na nosa opinión, pois o electorado de esquerdas pode considerar que esta aposta do BNG descartaría novamente un acordo cos socialistas.

Dende o punto de vista veciñal, parece instalarse a idea de que se a esquerda non se entende entre ela, seguramente Santos acadará unha cómoda victoria, pois a estratexia do BNG parece máis pensada para evitar perder votos dentro da esquerda que a atacar a Santos, algo que se escenifica no seu relativa pouca presencia mediática nos últimos tempos.

Mentres o PSOE, aspira a seguir medrando, a costa das desavenencias da dereita e os desilusionados con Francés, tratando de esquivar o efecto da crise a nivel nacional cunha campaña máis activa e cercana que en pasadas ocasións. Santos sabe que as desavenencias no seo da esquerda son o seu principal activo para acadar a maioría se consegue mantelos divididos e sen unha estratexia mínimamente conxunta.

Neste panorama onde a dereita tan só suma 9 concelleiros e a esquerda 8, parece que todo segue moi aberto nestas eleccións nas que os porriñeses teremos novamente que exercer o noso voto nas urnas e escoller ós nosos representantes para os vindeiros catro anos.

Comeza a conta atrás.

Nunca serei partidario destas operacións fabricadas entre populares enfurruñados e novos aspirantes que van cambiando de listín político ata que conseguen agarrar o bastón de mando, deputación mediante.

O certo é que O Porriño sempre foi un concello que tradicionalmente votou dereitas, así que non me queda máis que desexarlle o novo alcalde sorte e que traballe polo mellor do concello.

A dereita retoma o poder no Porriño (se fose certo que algún día o perdeu) tras máis de seis anos de goberno nacionalista. Seis anos de claroscuros nos que o concello cambiou definitivamente en moitos aspectos.

Un ano e medio por diante e moitas cousas que facer por tódolos aspirantes. De cara a esa cita electoral, somentes apuntar a demostración de forza social experimentada polo BNG nas últimas semanas. Quen o diría no Porriño fai dez anos. Miraremos dentro de ano e medio.

Manifestación da plataforma contra a moción de censura. A contra crónica.

Daban as oito da tarde na Praza do Concello e as nubes concedían unha tregua, os primeiros viandantes chegaban puntuais á cita. En trinta minutos preto de trescentas cincuenta persoas conformaban á concentración. Ás nove da noite, xa con "todo o pescado vendido", as caras de satisfacción dos representantes da plataforma eran evidentes. Non foron moitos, suficientes para chamar a atención dos medios, pero si ben avenidos.

Certamente a cita levantou expectación entre os medios locais. Varios fotógrafos, un micrófono de Onda Cero, hoxe portada en La Voz de Galicia..., o tema das mocións de censura estáse a converter nun xénero propio da política galega. En breve, debido ó volume informativo que este tipo de acontecementos está a xerar, non sería extraño nun futuro atopar unha sección específica nos xornais.

A simboloxía resulta de suma importancia, sobre todo nestas cousas. Unha das pancartas exhibidas levaba as siglas do BNG, o cal pode levarnos a facer interprétacións erróneas sobre que motivos reais se ocultan detrás desta plataforma..., ou non. O certo é que xunto a Raúl Francés e outras figuras do nacionalismo local poidemos ver ó actual alcalde de Salceda, Marcos Besada, e máis o ex tenente de alcalde de Mos, Xosé Manuel Martínez Ojea. Os socialistas se mantiveron en moi segundo plano, somentes representados polos concelleiros do municipio.

A lectura dun manifesto con seis puntos críticos coa forma de levar a cabo esta moción de censura, constituiu á guinda a unha concentración que resultou un tanto fría. Efectivamente, se repartiron panfletos con consignas e tamén se escoitaron cacerolas, pero o personal non amosou moito ánimo para facer barullo. Representantes da plataforma anunciaron unha nova convocatoria para o vindeiro venres 29 ás 20:00h no mesmo lugar.

Lo que Louzán ha unido que no lo separe el hombre

Moitas son as liñas que se teñen lido nos xornais nas últimas semanas, minutos de entrevistas nas diferentes emisoras radiofónicas e algunha breve pincelada incluso nos telexornais sobre a moción de censura en Pontevedra, (perdón quería dicir Porriño).

O home da imaxe da dereita, ou imaxe da rancia dereita (como prefirades) é Don Rafael Louzán, presidente da Excma. Deputación de Pontevedra dende o glorioso 12 de xullo de 2003 e Presidente Provincial do PP dende maio de 2000, cargos que ademais combina co de concelleiro da súa vila natal Ribadumia (que dito sexa de paso ostenta unha curiosa tasa de funcionarios na Deputación). 

Como poden comprobar neste extracto biográfico, o seu vencellamento co noso Porriño e moi forte, "xa dende ben pequeno paseaba da man da súa tranquilamente nai polo campo da feira,  de mociño adoitaba tomar un chato de Sansón na de Agustín e bailaba coas rapazas no Young People."

Todo isto ven a conto de que este nome propio foi o que o seu antollo decidiu dar un golpe de e... efecto na política porriñesa, conseguindo de xeito milagreiro (case coma Moisés separando as aguas) a reconciliación da dereita  en só un mes tras case sete anos de desencontros tan obvios que hasta nos plenos era cotián que uns votaran en contra dos outros tan só polo feito de non darlle a razón ó seu rival. 

Servidor non cree en absoluto nas milagres, e moito menos se ocorren na política, posto que por desgracia esta palabra sacra tórnase en vulgares pecados coma intereses, sobornos, contraprestacións ou chanchulladas do estilo. O que sí e certo que hai algo de común en todas elas, e non é outra cousa que todo isto o pagaremos os cidadáns do noso peto, coma sempre.

Indo ó choio… tralo empuxonciño en forma de postos por parte de Louzán, e trala baixada de pant… exisencias por parte dos partidos máis e menos votados da dereita (a día de hoxe non sei de onde saiu iso do “centro-dereita” porque todos saíron dun mesmo cascarón) chegouse a un acordo “polo ben de Porriño”. Unha afirmación en boca dos tres partidos e que moi pouco tivo que ver coa realidade do día a día na labor de oposición que facían (tanto entre eles coma contra o BNG). 

Certo é que creo que o BNG debería ter continuado co PSdeG cun pacto de goberno como xa o fixera na anterior lexislatura e non illarse confiando nos seus 5 concelleiros, que non son demasiados para xestionar un concello de case 18.000 habitantes e cunha intensa actividade industrial, e tan só o alcalde e Pedro Pereira tiñan adicación exclusiva.

En calqueira caso, tamén é de esperar que a Deputación que agora impónnos a Nelson Santos coma alcalde a tódolos porriñeses traia toda a súa maquinaria (¿dende Mos?) ata 2011 a empichar camiños e poñer farolas no monte, cando dende 2003 a súa inversión na vila foi realmente pírrica. Pero qué podemos agardar de alguén acostumado a modificar gobernos municipais como fixo en Mos hai algo mais dun ano, iso si, alí foi menos de guante branco xa que tiveron que conversar con un concelleiro socialista que de súpeto atopou vocación popular tras unha serie de conversas co persuasivo protagonista.

En fin, Mos, Porriño e agora que treman os demais concellos con gobernos do Baixo Miño de outras cores, que o posto de Presidente da Deputación pesa moito, e xa que  en 2011 esta comarca terá maior peso no organismo polo incremento poboacional, Louzán tratará de non perder o sillón, que no IKEA vanche caros.

Aquí un par de probas da coherencia política hai apenas 5 meses

11/8/2009 Independientes tan só daría a alcaldía ao PP

24/9/2009 El PP de Porriño descarta ya la moción de censura contra el gobierno del BNG

O de Louzán non é nada novo… xa o tiñan avisado e non é a primeira nin será a última

07/06/2007 As estratexas de Louzán

16/01/2010 El PP cierra con los independientes de O Porriño su cuarta moción de censura en Pontevedra en lo que va de mandato 

Ata o 2011 veremos o que opinan moitos votantes de IdeP que ven como se sucumbiu a CxP, os de CxP que non tiñan en mente chegar a un acordo con Ordoñez, e os do PP que ven como o seu lider local renuncia á alcaldía en favor doutra formación menos votada e coa vista posta tan só na deputación no futuro.

¡Un novo patrono para Porriño!

¡Viva San Louzán!  “Lo que no una él, no lo unirá nadie jamás!” (Polo de pronto Mos, Gondomar, Silleda e con toda seguridade Porriño xa non se rompen)

Incertidumes no futuro do BNG.

Agora que se termina a etapa na alcaldía de Raúl Francés e moi posible que tamén se vaia a terminar, non máis alá das vindeiras eleccións, a súa lonxeva dirección na agrupación local do Porriño.

Parece que no resto dos partidos a cousa está clara, Nelson no PP é seguro, Iván ten unha boa probabilidade de repetir no PSOE..., máis os rumores de que tanto "Carlos Pres" coma Os Verdes volverán intentalo.

A maior incógnita está no BNG. O candidato, digamos, oficialista ven sendo Pedro Pereira; actual concelleiro de vías e obras. Este home gañou a confianza de moitos dos veciños, especialmente nas parroquias.

Lembremos o subidón de votos que levou o partido nacionalista en Atios e Budiño, circunstancia que non sen entendería sen a presencia de Pereira. Sen embargo non está descartada a loita. Un tapado e máis un clásico do BNG andan por ahí e con serias aspiracións. Ainda que son xente urbanita, lonxe do parroquiano, agora que volve o PP unido.

E_mocion_ados

Xa foi. O centro e a dereita porriñesa certifican a súa reunificación tras seis anos de pelexa. Este acontecemento viuse precipitado a ano e medio das próximas eleccións debido á debilidade do goberno. O alcalde nacionalista Raúl Francés terá que explicar porqué non deu o brazo a torcer ante os ex socios de goberno na anterior lexislatura, os socialistas, pois un goberno de oito concelleiros seguramente daría unha estabilidade suficiente para non ter que sair deste xeito da alcaldía.

O desgaste de Francés, cuxos principais baluartes de xestión son as humanizacións do centro e o saneamento nas parroquias, pero con grandes incertidumes verbo da situación financeira do concello e os efectos colaterais das citadas humanizacións en termos do tráfico rodado ou agravios comparativos con outros barrios en degradación; podese marchar coa cabeza alta pois non parece haber actuado nunca con falta de honestidade.

O próximo alcalde será Nelson Santos Argibay. Miraremos con que tino efectúa os necesarios pasos de equilibrista para manter armonizado un goberno de tribus que, a pesares de sumar maioría absoluta con nove concelleiros, veñen de presentar opcións totalmente antagónicas e basadas en enfrontamentos persoais. Sorte, pois de non tela sería malo para un concello que dende este blog amamos pero todavía non admiramos.

As mocións de censura dende outro punto de vista.

No fondo de todo sempre están as malditas deputacións, triste pero certo. Parece que nin tan sequera os residentes do Porriño teremos o dereito de esixir que se cociñe a puñetera moción nos fogóns do propio concello.

As deputacións funcionan dun xeito predemocrático. Así temos un montón de cargos que bailan en función do que aconteza nos diferentes concellos da provincia, namentres que, se un partido é moi forte nesa provincia, existirá un eterno cazique que decide quen e cando; e que non rinde conta de ningún electorado porque a súa posición depende da fortaleza do partido na provincia a través dos comicios locais.

A finalidade das deputacións era outra. Financiadas na meirande parte polo presuposto do estado e noutra parte pola recadación que fan os concellos coa popularmente chamada "contribución urbana" (impuesto sobre los bienes inmuebles, IBI), as deputacións crearonse para correxir certos desequilibrios entre os concellos máis potentes e os máis débiles.

Un cementerio de dinosaurios ó mesmo tempo que un campo de carroña para os xoves e prometedores boitres de cada momento, eso é o que son. Que non conseguiches o bastón de mando, non pasa nada, teño un posto aquí para que vaias dando guerra namentres no chega o teu momento; diríalle Louzán a Nidia. Que hai que facer unha moción de censura no Porriño, non pasa nada, dille a Gonzalo que lle temos un postiño co que lucirse diante da súa xente, a ver se desta vez traga..., etc.

E polo medio o que perde é o cidadán, xa que para facer o mesmo ou peor servicio estás a pagar dous salarios. Por suposto que na nosa provincia teremos ducias de casos relacionados co PP porque ese é o partido que controla a deputación, pero se nos fixasemos en canqueira deputación andaluza poderíamos ver os mesmos comportamentos no seno do PSOE. E un mal endémico e caro.

O caso é que este organismo tan arcaico non resolve os problemas dos concellos pequenos, nen os dos grandes. Senón que sirven para arranxarlle o tema a máis dalgún alcalde amigo ou entorpecerlle a labor ó que no o é. Namentres, as Nidias de turno esperan o momento de darlle o relevo os señores Gonzalitos. Con perdón.

Siga a serie: "2003, 2007...."

Fala hoxe o BNG na prensa da comarca, concretamente no Faro de Vigo, do que lamentamos non poder ofrecervos unha ligazón á nova xa que non aparece na edición dixital.

Permitireime tan só reproducir o comezo que desautoriza o resto da nota de prensa :

"El BNG de Porriño  pidió ayer diligencia al Ministerio de Fomento para eliminar el paso a nivel de la localidad y afirma que nunca se elaboró una propuesta seria.”

Coido que esta é unha das maiores faltas á verdade que teño visto nos últimos tempos na vida política municipal, pois non se pode entender tal afirmación dende calquer óptica que lle queiramos poñer.

¿Que queren decir con unha proposta seria?

Quizáis os máis de 1800 folios entre memorias, orzamentos, declaracións de impacto ambientais e 203 planos non sexan suficientes para que o grupo de Raúl Francés os denomine proposta seria. Ou acaso a súa publicación no BOE non saiu con todo o rigor que agardaban os nacionalistas locais (quizais mudando o tipo de letra, ou a cor… prestaríalles máis, quén sabe).

Se non fose algo serio tampouco creo que merecese ser digno de protagonizar plenos, resolucións, debates e acusacións nos medios… nin sequera merecería que o propio alcalde lle enviase unha misiva a por entón Ministra de Fomento, Magdalena Álvarez ¿non?. Ou mesmo tampouco lembran un informe técnico asinado polo entonces técnico Alberto Alcalde apoiando a Alternativa 1 como a proposta máis favorable para O Porriño.

Cando se presentou esa última proposta (o PP de Barros xa xestionara outra no pasado que non fructificou) pouco durou viva no pleno, axiña se defenestrou, botouse abaixo con demagoxias absurdas nun pleno de maio de 2007. Con argumentos tan consolidados coma Iso non vale, necesitamos tempo para saber o que queremos… pero iso non…. ¿Non levamos máis de 20 anos loitando por quitar o paso a nivel? ¿Cales  son as outras propostas? Case ninguén dixo nada ata o de hoxe, hai quen cala por simple coherencia, e quen fala coma si moitos de nos fósemos parvos ou tivésemos memoria de peixe. Si xa tanta preocupación había no 2003, voltamos a botar abaixo propostas no 2007.. será que non hai tanta presa...

resposta : "2003, 2007 ..... 2011"

A tiros polo aparcamento de Pontellas

Novamente, o Concello e parte da oposición, se tiran os trastos á cabeza nunha inversión municipal. Referímonos á compra do terreo que permitirá construir un aparcamento para a Igrexa de Pontellas.

Se durante as últimas semanas, víamos a loita mediática entre goberno e PP, IdeP e CxP pola compra dun terreo en Pontellas para a construcción do demandado aparcamento da Igrexa de Pontellas, agora o PSOE deu unha volta de torca máis a situación ó pedir a goberno e o resto dos partidos, que fagan un esforzo de consenso sobre esta actuación, quizáis a nota de máis sentido comón dos diferentes comunicados entre goberno e CxP.

Se seguimos o que din os técnicos, a valoración do terreo se fixaba en 72.000 euros, mentres que o prezo de compra final, era de 60.000 euros, polo tanto, 12.000 euros menos. A compra, sen embargo, apoiada por PSOE e BNG, non obtivo os votos necesarios para sair adiante.

¿ As razóns? Electoralismo, prezo fora de mercado, falta de diálogo. O caso é que o tema non se aprobou, e unha demanda da parroquia de Pontellas ve así truncada a súa realización.

Fan ben os socialistas en pedir máis diálogo, guante que deberían recoller todos os partidos da corporación, que en vez de tirarse os trastos, deberían, polo ben común, non frustrar os esforzos da Comunidade de Montes de Pontellas, das poucas que fan ben o seu traballo.

¿Comezou a batalla das municipais?

Os escarceos previos ás vindeiras eleccións municipais comezan a agromar no Porriño. Se fai un par de semanas, a guerra interna aberta entre Manuel Carrera e o ex-alcalde Barros tiña a súa plasmación mediática, outras batallas parecen dar comezo de xeito máis soterrado.

A elaboración das listas en partidos como o PSOE ou o BNG, que mediáticamente inda parece non estar enriba da mesa, ou a incógnita dos partidos independentes, non obstan os movementos que internamente os posibles candidatos van dando para posicionarse de cara ás vindeiras eleccións.

No caso do BNG, a volta do ex-parlamentario e ex-concelleiro, Xose Paz Antón ó ruedo municipal, onde acaba de recuperar o seu posto como mano dereita de Raúl Francés e responsable local do BNG, tivo tamén a súa impronta para os observadores, nunha posible volta á candidatura nacionalista local, inda que nun posto de momento, descoñecido.

A guerra aberta no seo do BNG autonómico entre a UPG e Máis BNG, podería abrir unha liña de confrontación na elaboración das listas municipais de cara a un escenario onde o actual alcalde, opte por retirarse, ou de non ser así, por deixar un número 2 que puidese asumir, de ser o caso, o liderado interno no BNG, posto ó que o actual voceiro nacionalista, Pedro Pereira, máis cercano ás teses da UPG, podería optar.

Agora ben, podería darse unha batalla entre Paz Antón e Pedro Pereira polo liderado interno no BNG? Algunhas fontes afirman que o Voceiro nacionalista, optará á candidatura, non sabemos, se iso se producirá independentemente a que Raúl Francés aspire á reelección ou de darse o caso da súa retirada.

Polo que atinxe ás candidaturas independentes, parece descartada a presentación novamente de Gonzalo Ordóñez como número un de IdeP, forza que viu restado boa parte do seu apoio en 2007, deixando a esta forza con dous concelleiros que negocian a súa integración co PP, que non acaba de fraguarse, polo que non se pode descartar completamente a súa candidatura.

No caso dos socialistas, parece que ese debate inda non está aberto. Á reelección de Iván Vaqueiro como Sº Xeral dos socialistas porriñeses fai un ano, non supón necesariamente que opte á presidir a candidatura dos socialistas no 2011. A renovación levada a cabo por Vaqueiro, fai posibel a aparición de novos liderazgos internos que poidan facerse cargo da candidatura e da elaboración das listas, inda que polo momento, non parece que se teñan producido movementos para dar ese paso.

Por último, queda o caso de CxP. Descartada a moción de censura da dereita, e á vista do plano electoral porriñés, parece que CxP pode volver a intentar o asalto á alcaldía, desta volta, algo máis debilitados pola guerra interna que mantén a dereita local, pero coa incógnita do valor electoral que no 2011 pode ter o seu lider, Nelson Santos.

Así pois, probablemente a principios do ano que ven, comezaremos a ver a cristalización das candidaturas para as eleccións municipais que dada a fragmentación existente no Porriño, se amosan totalmente abertas e apaixonantes.

Goberno e Oposición no Porriño a ano e medio das municipais

A falta de menos de un año y medio para las elecciones municipales, conviene hacer balance de lo que ha dado de si esta legislatura, del panorama electoral y de lo que resta por delante hasta los comicios.


Tras tres años y medio de legislatura, podíamos describir la actual legislatura como la de una falta de consenso absoluto en los grandes temas que afectan a nuestra localidad. Gobierno y oposición han estado a la gresca desde el inicio de un gobierno gestionado en minoría por el BNG que optó por gestionar el consistorio sin apoyos políticos y tan sólo con sus fuerzas. A la vista del resultado, parece que elo resultado ha sido políticamente positivo a la vista de la división de la derecha y de la marginación del PSOE, que tras su salida del gobierno, ha tratado hasta el momento de ejercer una oposición sin mucha fortuna y solitaria, aunque centrada en los problemas de los ciudadanos, lo que produce cierta desazón en el electorado de izquierdas que demandaba un gobierno de progreso como el llevado a cabo por BNG y PSOE en la anterior legisatura.


Los socialistas de Iván Vaqueiro iniciaron una travesía por el desierto tras la ruptura de las negociaciones entre BNG y PSOE tras apoyar los socialistas a Francés y no cristalizar las negociaciones entre ambos partidos para conformar nuevamente un gobierno bipartito en la localidad. Desde entonces, han llevado a cabo varias iniciativas para retomar las negociaciones que se enfrentaron a la indiferencia del BNG que, no necesitándolos, prefirió gobernar con sus 5 concejales en vez de con los 8 que sumarían con los socialistas. ¿Pasará eso factura en las próximas elecciones o superarán sus diferencias? El avance experimentado por BNG (que pasó de 3 a 5 concejales) y del PSOE (que consiguió un acta más, pasando de 2 a 3 concejales), parecería presagiar una nueva mayoría en los próximos comicios, algo que la caida del bipartito en la Xunta y los malos tiempos para el PSOE en Madrid y la caida del BNG en Galicia de 13 a 12 diputados podrían truncar. Y eso, sin contar sus desavenencias. Por lo de pronto, parece que el PSOE en Porriño, seguirá su camino en solitario.


Por otra parte, la derecha sigue enzarzada en una batalla si cuartel por liderar el nuevo PP. A las desavenencias entre PP, CxP e IdeP, se ha unido en las últimas semanas, la vuelta a escena del ex-alcalde Jose Manuel Barros, que parece volver con la intención de "reorientar" la labor del PP de Manuel Carrera, quien ha cargado contra el ex-alcalde para exigirle lealtad al nuevo proyecto. Batalla que ha dejado ya en el camino su primera víctima: el hasta hace pocos días secretario general del PP de Porriño, Jose Manuel Barros "Chiño", que ha decidido abandonar su labor política probablemente por desavenencias con Manuel Carrera. Así las cosas, tendremos que esperar acontecimientos que vayan aclarando el mapa en la derecha, mientras IdeP aguarda su oportunidad y Ciudadanos por Porriño, que ha impuesto la ley del silencio desde la frustrada moción de confianza de 2008, suponemos que para jugar sus cartas desde el anonimato.


Los casos de IdeP y CxP son bien distintos. Agotados en las últimas elecciones que hicieron retroceder a IdeP de 5 a 2 concejales, parece que los independientes de Gonzalo Ordóñez se inclinan mas a integrarse en el PP que a continuar su andanza política. En cambio CxP se muestra como un interrogante: ¿Seguirá Nelson Santos su andadura a la vista de las escasas simpatías que genera su partido a PP e IdeP? Ciudadanos ha basculado entre la ferrea oposición al BNG, y su extraña actitud en la moción de confianza, donde en escasos días propuesieron y retiraron un candidato a la Alcaldía que les deparó no pocas críticas entre su electorado y el de el resto de partidos de la derecha.


Descartada la moción de censura ante la incapacidad de PP, CxP e IdeP de llegar a un acuerdo, y la incontestable actutud, lógica por otra parte, del PSOE de ser respetuoso con los resultados electorales y no entrar en el juego suicida de la moción, parece que el mapa político se mantendrá hasta las próximas elecciones


La derecha desde luego, parece haber entrado en una guerra civil con difícil solución dadas las demandas de los tres partidos que la integran.


En cuanto al BNG, ha sabido gestionar inteligentemente los tiempos y la gestion, demostrando valentía política al autoimponerse una moción de confianza que superaron con exito y verse favorecidas por las obras del Plan de Inversuión Municipal del Gobierno Zapatero, que les ha dado el oxígeno presupuestario necesario para poder ejercer con cierta normalidad su gestión política en el Concello. Sabedores de la soledad de los socialistas y de la profunda división de la derecha, parecen situarse como el caballo ganador de las próximas elecciones municipales.


Pero en cuanto a la labor de la Corporación, debemos ser claramente críticos: los partidos, que representan a la sociedad civil. han sido claramente incapaces de llegar a acuerdos en calve municipal: las grandes infraestructuras, la renovación del PXOM, las obras de saneamiento, la deuda de las canteras, etc... son temas que siguen sin resolverse por la acción política de un gobierno que no ha querido sentarse a negociar y por una oposición a ratos execisva en menudencias, y a ratos pasiva cuando había que denunciar grandes errores.


Ya en clave política, las elecciones del 2011 presentan varios interrogantes: ¿ qué pasará entre BNG y PSOE? Volverán los socialistas a otorgar si se lo demanda y necesita el BNG, un alcalde nacionalista, tras la ruptura de su relación? Y por otro lado, ¿ Llegará el PP a unificar a la derecha o volveremos a presenciar una camapaña multipartidista que siga fragmentando la corporación y su acción política? ¿Seguirán IdeP y CxP presentándose?


Nos queda año yu medio por delante, hacia unas elecciones que se preveen como unas de las más disputadas de la historia de Porriño. ¿Darán los partidos un paso adelante por el bien común y dejarán de lado el interés exclusivamente electoralista?