Mostrando entradas con la etiqueta Mariano Rajoy. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mariano Rajoy. Mostrar todas las entradas

DENDE O SEIXO, POR LOURIÑA_ON

Como saberedes esta semán hai folga xeral en España. Convocada por mútiples sindicatos e confirmada polas principais organizacóns obreiras do país (CIG, CCOO e UGT); ven sendo a primeira convocatoria que se lle fai ó novo goberno de Mariano Rajoy. Isto tendo en conta o discreto éxito acadado das últimas dúas convocatorias, celebradas os dous anos anteriores.

Efectivamente as folgas xerais co PSOE no goberno non resultaron exitosas, nin en seguimento, nin en trascendencia política. O certo é que a reforma laboral 2011 se levou adiante e supuxo un bo preludio da reforma laboral 2012, acicate da actual convocatoria.

Algunhas voces comenzan a visualizar a manida tese de que ós sindicatos lles resulta máis doado organizar unha folga cando manda ó PP que cando manda o PSOE. Por cuestións de posicionamento ideolóxico é indubidable. Pero se analizamos os datos históricos veremos como as folgas xerais dos anos oitenta nunca foron superadas polas feitas en contra da reforma laboral (que se veu en chamar decretazo do PP) cando gobernaba J.M. Aznar.

Polo tanto deberemos reflexionar. Seguramente existan razóns de peso para pensar que esta folga non é unha reacción á maioría absoluta do PP e poida estar lexitimada incluso por un sector dos propios votantes de Mariano Rajoy. Son necesarias estas medidas? Se o son por algún motivo, responden ás necesidades máis urxentes? Non son necesarias nin polo de agora nin nunca? Estas son cuestións cun determinado alcance ideolóxico, pero tamén técnico.

DENDE O SEIXO, POR LOURIÑA ON

Existe la impresión de que el gobierno del Partido Popular comandado por el flamante Mariano Rajoy y apoyado en una extendida legitimidad obtenida por el PP en diferentes elecciones, está comenzando a dar los frutos propios del poder y el control más absoluto. En este sentido, lo sucedido en la manifestación estudiantil en Valencia, con unas cargas policiales que muchos consideran exageradas o, al menos, innecesarias; constituye una ejemplo pero solo la punta del iceberg.

Las declaraciones de Antonio Moreno, jefe de la policía de Valencia, refiriéndose a los manifestantes como "el enemigo", no solo evidencian un tono, una forma de ver estos procesos tan de derecho en democracia; sino que revelan esa relajación propia de las mayorías absolutas en donde todo parece dar igual. Cuidado con esto porque no solo en este ámbito se están visualizando comportamientos poco moderados y, de paso porque no comentarlo, poco relacionados con el habitual tono y la trayectoria del tan diplomático Mariano Rajoy. El mismo político al que Aznar con pocas ganas saludaba en el congreso del PP en 2008 y que muchos ansiaban merendarse vivo.

Nada más lejos de la realidad. La obtención de mayoría absoluta supone, desde mi punto de vista, un ejercicio de responsabilidad política más elevado que niguno otro. Ahí la confianza depositada por el pueblo para que no sea esta usada como un plebiscito para hacer y deshacer a las anchas. No nos gustaría ver a España metida en un contexto de conflictividad social por las intransigencias de un gobierno que, tan pronto agiliza la reforma laboral antisocial, como echa de menos el poder vender alguna joya de la corona como en los noventa para así aliviar las arcas públicas y capear la crisis en mejores disposiciones de cara a un medio plazo.


Altercados en Valencia: estudiantes y policía enfrentados

Mariano Rajoy arrasa en la elecciones generales de 2011

El PP logra, gracias al descalabro del PSOE, el mayor resultado de la derecha española en unos comicios generales.

El PP ha logrado, al término de las elecciones generales de 2011, el mejor resultado de una formación conservadora en la corta historia de la actual democracia española. Mayor que cualquiera de las victorias de la extinta UCD y mayor que los éxitos de Jose María Aznar al frente del Partido Popular en la transición del siglo XX al XXI. Ahí el haber de Mariano Rajoy tras dos fallidos intentos.

Mariano Rajoy, feliz, besa a su esposa tras verse vencedor en estas elecciones generales 2011. La Vanguardia.

La participación ha sido históricamente alta, por encima del 70%, aunque dos puntos inferior a la de cuatro años atrás. El PSOE cae con estrépito. Los socialistas pasan del 44% de los votos emitidos hace cuatro años a un 28% en estas elecciones recién celebradas. Pierden en 50 de las 52 provincias. Izquierda Unida, UPyD, AMAIUR y CIU son los otros grandes triunfadores de la noche.

Los votantes del ala izquierda deciden el cambio. Izquierda Unida, la coalición integrada por el PCE, logra 11 escaños y rebasa la cifra del millón y medio de apoyos, un 7% sobre el total. Como era de esperar, el desgaste socialista propicia una consolidación del PP, un crecimiento de IU y una mayor abstención.

El mensaje de los españoles en su conjunto es doble: si se trata de hacer políticas de derechas mejor que gobierne la derecha y mejor que haya más frentes de oposición que la de un PSOE cada vez menos fiel a las siglas que representa.

La reforma electoral en España

Es posible que estos resultados hagan retomar con mayor energía el debate sobre la reforma electoral en la agenda política de formaciones como IU y UPyD. Opciones políticas que suman cerca de tres millones de votos y, por ejemplo, el mismo número de escaños que CIU cuando esta no llega al millón de apoyos. El Partido Popular consigue una amplísima mayoría absoluta en el Congreso de los Diputados con apenas el 45% de los votos.


Una buena campaña de marketing requiere de buenos ingredientes y, además, de una excelente combinación de los mismos. Y el equipo de Mariano Rajoy lo tiene claro. La idea: Allá donde viene de gobernar el PSOE es una auténtica ruína, una campiña sobreexplotada que parece ya no servir para dar ningún fruto y que precisa de una auditoría de cuentas. El precio se avisa de antemano, hay que propinar una buena receta de austeridad, por tanto aquellas administraciones que pasen a manos del PP afrontarán recortes presupuestarios.

El canal promocional viene dado por medios de comunicación de masas, sea prensa, radio o televisión; especialmente aquellos que se entiende como afines al PP y a la alternativa al PSOE que ahora lidera Mariano Rajoy. El lugar o plaza es muy concreto: Marzo de 2012, en cualquiera que sea su colegio electoral.

Una buena campaña de marketing puede ser honesta y ética, siempre y cuando busque, de una forma lineal, comunicar y seducir ante la existencia de una buena idea. Yo no dudo que los recortes presupuestarios puedan ser una buena idea en determinadas administraciones (que hayan estado gobernadas por el PSOE o por cualquier partido político), pero me pregunto si son estrictamente necesarios y si recaerán en cuestiones de gasto social o en inversones.

En caso de que todo esto sea aclarado a la opinión pública, también me pregunto en que condiciones de reputabilidad deja el PP de Mariano Rajoy a los interventores de las cuentas municipales en caso de que se insista en soltar cierto tufillo a presuntas irregularidades por parte de los respectivos gobiernos, autonómicos o municipales, del PSOE.

Mariano Rajoy presidente!

 Lunes, 5 de marzo de 2012

 Superando a González en 1982 cuando obtuvo 202 escaños
Mariano Rajoy obtiene el mejor resultado electoral en la historia de España




Tódalas enquisas a un ano vista dos comicios electorais apuntan a unha victoria aplastante do PP, superando mesmo a maioría absoluta obtida por Aznar no ano 2000, na que foi a súa segunda e última lexislatura. Incluso hai sondeos que pronostican unha victoria máis ampla da que conseguira González en 1982, ainda que neste último escenario, Rodríguez Zapatero sería o candidato do PSOE, algo que está por ver.

Enquisa de NC Report para La Razon (28/2/2011)
A portada que encabeza o post é unha invención dun servidor, pero non é o chou, ten sentido nunha sociedade que aguarda a queixarse en 2012, e que non se movilizou, salvo na pasada folga xeral de xeito tímido, non sei se acomodada ou acostumada a sermos do pelotón de cola nos rankings sobre inidcadores económicos, de emprego, educativos ou en de I+D+i a nivel europeo.

Noutros países que non acadaron a democracia revolvéronse contra os seus rexímenes, fartos da súa miseria en lugares que se fosen ben administrados poderían gozar dunha calidade de vida moito mellor. Aquí non podemos falar de miseria, nin de dictaduras, pero para seren unha democrácia os niveles de esixencia son moito maiores, e por iso as medidas improvisadas, sempre reactivas cando estamos no pozo, nunca proactivas cando as cousas van ben, xa provocan fartazgo nunha sociedade que xa alcanza as cotas mais elevadas de paro, con 4.300.000 desempregados.


Mariano Rajoy e a oposición

As noticias e os editoriais están cheos de mencións o Goberno (como é normal) pero compre non esquezer o papel da oposición, se ben nunca é tan protagonista, pero é igualmente importante. ¿De verdade o PP ten algunha idea das medidas que vai a adoptar? De momento non se lle escoitaron. E moi doado falar do paro e decir que el quere que todo o mundo traballe  (non me consta o contrario nas filas socialistas), pero alén das vontades que todos temos, hai que propor un programa de xestión, para iso é o lider dun grupo que ten a bo seguro un bo feixe de asesores.

Non lle escoitei a Rajoy nada sobre medidas máis serias, plans enerxéticos, eficiencia enerxética, políticas de emprego, políticas sociais, eliminar deputacións adelgazar/reestructurar as administracións, pois non se entende que os trámites sexan tan lentos hoxe en día coa informatización, os xulgados estean saturados e cheos de expedientes apilados, a sanidade ano tras ano reduza o tempo de espera, pero cada lexislatura tardamos mais en verlle o pelo ó doctor, ¿alguén mo explica? 

As medidas máis fondas adoptadas polo executivo veñen de Europa, e non son precisamente asépticas, son directrices que veñen cargadas de tintes políticos e non precisamente socialistas. Sen embargo Rajoy tampouco falou ben de éstas, ó mellor se lle preguntan qué faría el, non nos gostaría saber das súas propostas en canto a emprego, políticas sociais, xubilacións... e mira, mellor estou caladiño a ver se en 2012 bato o record electoral, ó chegar a Moncloa digo que os socialistas arruinaron todo coma sempre e sen cartos non hai nada que facer... e así teño uns cantos anos de gracia no goberno, ata que o conto mellore e volva a presentarme en 2016.


As eleccións xerais de 2012

O xeito de protestarmos dos españois ten gracia, porque como o sistema é bipartidista (xa que ningún dos dous grupos maioritarios ten interese en modificalo, porque lles perxudica) parece que a alternativa de A é B e viceversa, e eu non o creo así. Desta volta creo que é unha oportunidade única de facer unha protesta (ó noso xeito), votando nulo, contra estas formas de facer política, de 350 ceporros sentados en cadanseu escano (cando se dignan en visitar o hemiciclo, claro), votando coma Fuenteovejuna, aplaudindo os seus, e apupando os de enfronte, coma se dun espectáculo circense se tratase, ratificando a políticos imputados en casos de corrupción coma candidatos, albergando e defendendo casos de transfugismo...

¿Acaso España só alberga dúas formas de pensar?, ¿ou é que aínda seguimos co bando nacional é republicano?

Humildemente penso que precisamos algo mais que cambiar de A á B...